Menu

granice

Perfekcyjna niedoskonałość

kura_rafal

czytam książki Jacka Dukaja - im więcej - tym bardziej mi się podobają, im bliżej końca - tym szybciej czytam, trafiam na perełki, zdania, które mnie zachwycają, postaci - "wspaniale ułomne, bezczelnie ludzkie" ;)

 

 

kto uwierzy czytając tylko te dwa fragmenty, że powieść toczy się w XXIX wieku? :


 

Cisza posiadała głębię i fakturę arabskiego gobelinu.

Zainstalowane w boazerii lampy naftowe emitowały miodowobrązowe, ciężkie światło. Jakże światło może być ciężkie? Ano właśnie tak: pokrywając każdą powierzchnię namacalną, szorstką warstwą bursztynowego miału. Nawet ludzie pod dotykiem takiego światła poruszają się wolniej i płynniej; czas przedziera się z mozołem między chwilą a chwilą.

Jacek Dukaj Perfekcyjna niedoskonałość

 


 

© granice
Blox.pl najciekawsze blogi w sieci